ประวัติหลวงปู่คำ
                                        พระครูวิตถารสมณกิจ
  

   วัดโพธิ์ปล้ำ จ.อ่างทอง เป็นวัดโบราณสร้างมาแต่ครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี   
เดิมชื่อ วัดพายทองสำหรับใครเป็นผู้สร้างนั้นไม่ปรากฏหลักฐานเป็นที่ยืนยันแน่นอน   
 ด้วยอายุการสร้างที่ยาวนานผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายชั่วอายุ   ทั้งเจริญรุ่งเรืองหรือ
เสือมโทรมเป็นบางขณะ

       จากลำดับเจ้าอาวาสหลายต่อหลายองค์จากอดีตจวบจนปัจจุบันนั้น  ดูเหมือนหลวง-
ปู่คำ ปญฺญาสาโร ดูจะเป็นที่รู้จักแพร่หลายในวงการพระเครื่อง เนื่องจากท่านเป็นอีก-
หนึ่งพระคณาจารย์ดังของ จ.อ่างทอง วัตถุมงคลที่สร้างและปลุกเสกเอาไว ้มีมากมาย-
หลายชนิดทั้ง พระสมเด็จ เหรียญ พระเนื้อว่านผสมผงยา ผ้ายันต ์ตะกรุด รูปถ่าย   ที่ได้
รับความนิยมสูงพร้อมทั้งมากล้นประสบการณ์คือ เบี้ยแก้
     หลวงปู่คำวัดโพธิ์ปล้ำนามเดิมคือ คำ นามสกุล ทรัพย์ประเสริฐ   เป็นบุตรของพ่อ-
เส็งแม่ไทเกิดเมื่อวันพฤหัสบด ีเดือน 10 ปีฉล ูปีพ.ศ.1432  ณ ปากคลองวัดโพธ ิ์ครั้น-เมื่ออายุครบได้อุปสมบท ณ พัทธสีมาวัดโพธิ์โดยมีพระพระญาณไตรโลก  (อาจ) วัดศา-
ลาปูน เป็นพระอุปัชฒาย ์พระครูวินญานุโยก แห่งวัดกษัตราธิราชพร้อมทั้งพระอุปัชฌาย์-จั่น  วัดทำนบ เป็นพระกรรมวาจาจารย ์และอนุสาวนาจารย์ตามลำดับ ได้ศึกษา-
พระเวทย์วิทยาคมพร้อมทั้งสรรพวิชาต่างๆ  จากสมุดข่อย ที่พบในโพรงต้นโพธิ์ภายในวัด-
จนเชี่ยวชาญชำนาญอย่างยิ่งยวดอีกทั้งยังแลกเปลี่ยนวิชากับอีกหลายพระคณาจารย์  
ไม่ว่าจะเป็น ล.พ.พริ้ง วัดบางปะกอบ,  ล.พ.จง วัดหน้าต่างนอก,  ล.พ.พักวัดโบสถ์และ-
ท่านเจ้าคุณสุธรรมธีรคุณ  วัดสระเกศ  เนื่องจากมีอายุใกล้เคียงกันแม้ว่าบางองค์จะอาวุ-
โสมากกว่า  โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับหลวงพ่อพักวัดโบสถ์จะไปมาหาสู่กันอยู่เสมอๆซึ่งจะ-
เห็นว่าเบี้ยแก้ของท่านทั้งสองจะมีลักษณะใกล้เคียงกันมาก   โดยเฉพาะเบี้ยเปลือยจนบาง-
ครั้งยังมีการเล่นหาสะสมข้ามวัดข้ามสำนักกันอยู่เรื่อยเป็นประจำ  หลวงพ่อคำวัดโพธิ์ปล้ำ
ถึงแก่มรณภาพเมื่อ-วันที่  25 มิถุนายน พ.ศ. 2503รวมสิริอายุ  72  ปี  52  พรรษา
    ลักษณะเบี้ยแก้หลวงปู่คำวัดโพธิ์ปล้ำ  การสร้างวัตถุมลประเภทเบี้ยแก้ของท่านนั้น  
เริ่มสร้างมาตั้งแต่ก่อนปีพ.ศ.2493  เท่าที่พบเห็นเล่นหาเป็นสากลเบี้ยของท่านจะเป็น-เบี้ยเปลือยไม่มีการถักเชือกแต่อย่างใด   ส่วนการเลี่ยมจับขอบไม่ว่าจะด้วยเนื้อทองคำ 
เงิน นาค นั้น แล้วแต่ลูกศิษย์ที่ได้รับจะนำไปเลี่ยมกันเองไม่เกียวกับท่านซึ่งร้านที่มักนิยม
นำเบี้ยไปเลี่ยมนั้นเป็นร้านเดียวกับลูกศิษย์ของหลวงพ่อพักวัดโบสถ์นำ  ไปเลี่ยมกันเป็น-
ร้านทองในตลาดวิเศษชัยชาญ  ฉะนั้นลักษณะการเลี่ยมหากเป็นเบี้ยเปลือยของทั้งสอง-
สำนักนี้จึงมีลักษณะเดียวกัน เพราะเลี่ยมร้านเดียวกันนั่นเอง  จึงเป็นเรื่องยุ่งยากพอสม-
ควรในการจะแย่งแยกและพิจารณา  แต่มักมีข้อเปรียบเทียบง่ายๆ  อยู่ว่าเบี้ยแก้ของหลวง-
พ่อพัก วัดโบสถ์มักจะตัวใหญ่กว่าของหลวงปู่คำ วัดโพธิ์ปล้ำ  แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นข้อเท็จ-
จริงในการชี้ชัดจุดตายตัวได้
   การปิดท้องเบี้ยภายหลังบรรจุปรอทเข้าไปในตัวเบี้ยแล้วจะปิดทับด้วยชันโรงและแผ่น-
หรือตะกรุดเนื้อทองแดง(ต่างจากหลวงพ่อพักที่ใช้ตะกรุดเนื้อชินเนื้อตะกั่ว)  ในส่วนของ
การปิดทับด้วยชันโรงนั้นแบ่งเป็น 3 ยุค 3 ลักษณะด้วยกัน กล่าวคือเบี้ยแก้ยุคแรกจะปิดทับ
ด้วยชันโรงที่ได้รับจากธรรมชาติอันแแท้จริง  แต่เนื่องจากเป็นของทนสิทธิ์ที่ได้จากธรรม-ชาติจึงหาได้ยาก  ต่อมาจึงเปลี่ยนมาเป็นชันยาเรือแทนและท้ายสุดอุดทับด้วยชันยาเรือ
ผสมผงอิทธิเจซึ่งลักษณะประการหลังนี้พบเห็นได้น้อยมากในเบี้ยแก้หลวงปู่คำวัดโพธิ์ปล้ำ
จ.อ่างทองนั้น  เมื่อเขย่าดูเสียงปรอทจะแตกต่างออกไปไม่เหมือนเบี้ยแก้สำนักอื่นๆที่เวลา-
เขย่าจะมีเสียงดังขลุกๆจะเสียงดังแซ๊กๆคล้ายกับเสียงของเม็ดท้ายวิ่งอยู่ภายในนับเป็นเอก-ลักษณะอีกอย่างหนึ่งของเบี้ยแก้สำนักนี้ที่สามารถใช้เป็นจุดสังเกตได้
    พุทธคุณของเบี้ยแก้สำนักนี้ก็เหมือนกับเบี้ยแก้สำนักอื่นๆ  คือป้องกันคุณไสยยาสั่ง
แก้เหตุร้ายให้กลับกลายเป็นดีพร้อมทั้งแคล้วคลาดปลอดภัยคงกระพันชาตรี  ป็นต้น


               (ประวัติจากหนังสือ"เบี้ยแก้"ภาพจากหนังสือ"พระเครื่องเมืองอ่างทอง")